کد جست و جوی گوگل

بر اساس مطالعات 29 درصد افراد بيشتر در ميان زنان از وزن و قيافه و اندام خود ناراضي‌اند و اين افكار در نهايت منجر به بروز افسردگي در آنان مي‌شود. البته بايد بدانيد كه اين مساله يك نوع اختلال روحي محسوب مي‌شود. اين بيماري ربطي به غرور، سطحي‌نگري يا احساس پوچي ندارد. ذهن افراد مبتلا هميشه درگير مشكلات واهي خودشان است و نمي‌توانند از اين حالت بيرون بيايند و بيشتر مواقع قادر به انجام وظايفشان در خانه و محل كار و اجتماع نيستند. حواس اين افراد به محض ديدن يك سطح صيقلي مانند آينه، شيشه ماشين يا حتي پشت قاشق پرت مي‌شود و گاهي توجه آنها چنان در آينه اتومبيل به خودشان جلب مي‌شود كه ديگر جايي را نمي‌بينند و تصادف مي‌كنند. برخي از آنها به دفعات خود را به تيغ جراحي مي‌سپارند تا شايد كمي زيباتر به‌نظر برسند. مطالعات نشان مي‌دهند، 15 درصد از جراحي‌هاي زيبايي روي اين‌گونه افراد انجام مي‌شود. با اين حال، 90 درصد آنها معتقدند عمل‌هاي زيبايي (جراحي لب، بيني و چانه) تأثير چنداني در بهبود احساس آنها نسبت به خودشان نداشته است.  پژوهشگران مي‌گويند تصور زشت بودن فرد ناشي از عملكرد اشتباه مغز است. مغز افرادي كه خود را زشت مي‌انگارند، در پردازش چيزهايي كه مي‌بيند، اشكال دارد. در واقع در كسي كه دچار اين اختلال است، تصوير خويشتن بشدت مخدوش است و او با نازيبايي‌ها يا اشكالات جزيي در شكل ظاهري خود، بسيار شديد و وسواس‌گونه برخورد مي‌كند. به گفته محققان  تخمين‌زده مي‌شود كه يك تا 2 درصد مردم جهان دچار اين اختلال هستند. ريشه اين اختلال هنوز روشن نيست و كارشناسان منشأ آن را مجموعه‌اي از عوامل مختلف وراثتي و تربيتي مي‌دانند. افرادي كه دچار اين مشكل  هستند، اغلب گمان مي‌كنند كه ظاهري زشت يا ناخوشايند دارند و حتي زماني كه ديگران به آنها مي‌گويند كه ظاهرشان مشكلي ندارد، بازهم نسبت به ويژگي‌هاي فيزيكي يا اشكالات جزيي يا تخيلي خود با وسواس روبه‌رو مي‌شوند. منبع: جام جم،همايون برادران نصيري.... دنیای حرفه و فن بزرگترین وب سایت حرفه و فن ایران.