کد جست و جوی گوگل

ماه رمضان شد، می و میخانه بر افتاد/ عشق و طرب و باده به وقت سحر افتاد / افطار به می كرد برم پیر خرابات / گفتم كه تو را روزه به برگ و ثمر افتاد / با باده وضو گیر كه در مذهب رندان / در حضرت حق این عملت بارور افتاد... صدای پای ماه رمضان می آید. به یمن آمدنش جان حلاوتی تازه یافته است. طبل وجودم می نوازد . تمام ذرات وجودم را بدین ضیافت بشارتی داده شده است. اكنون هنگام دعا رسیده است. موسم است. موسم رمضان. موسم عبادت و شستشوی جان در نهر پاك رمضان است. رمضان چونان كوره ای است كه هستی آدمی را می سوزاند و آدمی نو با جانی تازه از آن سر بر می آورد. اینك هنگامه ای است كه در طول یك ماه ضیافت الهی، من حقیقی انسان كه در سایه من های دروغین قرار گرفته است مجالی دوباره می یابد تا از حصار و سایه برون آید و خویشتن آدمی گردد. ان شاء الله که رمضان با سحرها و افطارهایش ، با شب های قدر و مناجات هایش از ما آدمی دیگر بسازد . و اما در این ماه دعا كردن در حق یكدیگر فراموشمان نشود... دنیای حرفه و فن