بهترین و بزرگترین وب سایت حرفه و فن ایران

مقدمه: زمان؛ ارزشمند ترین سرمایه‌ي موجود هر فــرد ، گروه و سازمان است که با دیگر سرمایه ها به هیچ عنوان قابل مقایسه نیست به همين جهت به نظر مــی رسد تنها سرمایه‌ي در اختیا رانسان زمان است و بس؛ و تنها سرمایه‌ي غیر قابل خریداری و غیر قابل تولید، زمان است . همه می دانیم که زمان گذرا است و دراختیار ما نیست پس مدیریـت این سرمایه چه مفهومی می تواند داشته باشد؟ به نظر می رسد که استفاده از واژه‌ي مدیریت زمان صحیح نمی باشد و استفاده از برنامه ریزی زمان مطلوب‌تر می باشد؛ در واقع اکثر صاحب‌نظران علم مدیریت معتقدند که زمان؛ اساساً اداره شدنی نیست و از مدیریت زمان تعبیر به مدیریت خویشتن می کنند؛ تنها به ارائه‌ي برنامه و طرح هایی جهت جلو گیری از اتلاف وقت اکتفا می‌کنند؛ زمان اساساً اداره شدنـی نیست و خواه ناخواه زمان می گذ رد و این ما هستیم که با یستی از آن به خوبـی استفاده کنیم . به تعبيري دیگر، مدیریت زمان در واقع مدیریت بر خویشتن است؛ شناخت صحیح و به موقع عواملی که وقت ما را هدر می دهند خیلی مهم است ، زیرا بدین ترتیب راه درمان بیماری اتلاف وقت را کوتاه خواهیم کرد، همه ی اندیشمندان در کتاب ها و مقالات خود یک الگوی خاص قالبی را جهت جلو گیری از هدر رفتن وقت ارائه می کنند و در اصطلاح به آن مدیریت زمان می گویند که شامل سه اصل کلی است : 1 ــ هدف گذاری 2 ــ تعیین اولویت ها 3 ــ رعایت اولویت‌ها، آن‌چه این بزرگواران بیان می کنند تنها استفاده ی صحیح از وقت است، نه مدیریت زمان. کنترل بر عوامل دخیل از شاخص های مدیریت است، نقطه‌ای که تصور آن در مورد زمان امری محال و غیر ممکن می نماید . "الک مکنزی" در کتاب مدیریت کنترل بهره وری اززمان کنترل را چنین تعریف می‌کند: "کنترل زمان بدین معنا‌ست که این ما هستیم که مشکل داریم نه شخص دیگری ،این به معنای آن است که باید با همه ی توان بکوشید تا عادات جاافتاده ای را ترک کنید؛ این به معنای آن است که باید بر کشش‌های منفی طبیعت انسانی چیره شوید............